Również religia nie pozostaje obojętna wobec przewidywania przeszłości. W starożytności ważną rolę odgrywały próby kontaktu ze zmarłymi. Nie istnieje ani jedna kultura, w której nie występowaliby wróżbici i astrologowie, co więcej niejednokrotnie pełniący także funkcję kapłanów. Magia współistnieje z religią, obie te dziedziny przenikają się wzajemnie regulując swój ostateczny kształt.

Świat duchowy odgrywa istotną rolę w życiu człowieka. Według rozważań Starego Testamentu kontakt z duchami zmarłych nie jest możliwy, gdyż odchodzą one do krainy snu i zapomnienia. Jeżeli żywy nawiązał kontakt z umarłym, tak naprawdę dał się omamić demonowi. W Księdze Kapłańskiej Stary Testament nazywa praktyki spirytystyczne i wróżbiarstwo duchowym cudzołóstwem. Według religii chrześcijańskiej czytanie w ludzkich myślach możliwe jest jedynie za sprawą Bożego objawienia. Inne religię odnoszą się do sprawy mniej drastycznie. I tak, kabała została zaadaptowana przez jeden z nurtów judaizmu. Badania etnograficzne donoszą o potrzebie społeczeństwa do praktykowania metod wróżbiarskich. Popularność wróżenia jest równa z popularnością wiary w bogów. Religia i wróżenie dostarczają nam odpowiedzi na te same pytania:

Co dzieje się z duszą po śmierci? Jak należy postępować? Odczuwamy potrzebę doznań duchowych, im bardziej intensywne są te doznania, tym lepiej. Mamy potrzebę wewnętrznego oczyszczenia, oddania się jakiejś teorii bez potrzeby jej sprawdzania. Wierzymy, że ktoś, lub coś czuwa nad naszym losem.